Robert de Ruiter
	Robert de Ruiter is hoofdredacteur van Release, Java Magazine, Optimize en .NET Magazine. Hij werkte voorheen onder meer bij het Economisch Dagblad, Nieuwsblad Transport en verschillende vaktijdschriften. Hij volgde een opleiding computertechniek en programmeerde zelf in PHP en Java.

In het  vorige  redactioneeltje heb  ik getracht een karakterschets van een specifiek deel van de IT-ers te schetsen. Daar waren vooral veel  mensen die aan deze karakterschets voldeden het niet mee eens.  Sommigen werden zelfs  ronduit nijdig, maar dat paste ook wel in het verwachtingspatroon. Het ging over het relatief grote aantal autisten dat je in de IT tegenkomt. En nee, het was niet  de bedoeling om hen  te beledigen maar  de zwaarste gevallen hebben  het wel zo opgevat. Sorry hoor, zwaarste gevallen.
Bij toeval ben ik onlangs in de gelegenheid geweest om een stel IT-ers gedurende 32 uur  te kunnen observeren. Een retourticket vanuit Lissabon moest door vulkaanas gedwongen worden omgezet in een busreis. Dan merk je pas hoe ver Lissabon van huis is... Maar het was ook een mooie kans om een clubje van veertien developers, consultants en marketeers te observeren. En ja, er zat weer een autist tussen, waarmee niet  gezegd  wil zijn dat zeven procent van alle IT-ers autistische trekken heeft. Daar ga ik het niet over hebben, die zijn al aan de beurt geweest.
Wat vooral opviel was dat het overgrote deel  van de medereizigers bestond uit relatief jonge (< 45) mannen met een bovengemiddelde opleiding en een intelligente uitstraling. Daarnaast waren  er enkele 45+ heren  met veel kennis en ietwat rijpere  grappen. Slechts weinigen waren oververmoeid in de bus gestapt, wat gezien de huidige economische omstandigheden niet verbazingwekkend is. Eigenlijk heb ik er maar  drie bovenmatig en langdurig horen snurken.
Een mannetje of vier zakte na elke plaspauze zo geroutineerd op de busbank terug, dat ik hen ervan verdacht recent langdurig te hebben geoefend met bankzitten. Vrijwel iedereen toonde zich  behoorlijk agile als het  er op aankwam snel de bus  in- of uit te stappen. Dat was niet zo verwonderlijk, want het waren agile-specialisten waar  we mee op stap  waren.
Ik vermoed dat de reeds aanwezige bezoekers in de wegrestaurants die  we aandeden niet  konden bedenken wat voor soort  club daar  binnenkwam. We zouden kunnen doorgaan voor een veteranen- hockey-elftal (incl.  reserves), een teamuitje van wis- en natuurkundedocenten van een middelbare school of het bestuur van een carnavalsvereniging. Kortom: een doorsnee clubje mannen uit  de maatschappij.
Hoor je hun teksten erbij,  dan  wordt het een ander verhaal. Dan blijkt dat we hier te maken hebben met de reddende engelen van het  bedrijfsleven. Want zij kunnen leniger, sneller, beter  en goedkoper werken. Deze uitverkorenen hebben begrepen dat we nieuwe paden moeten inslaan, nieuwe methodes moeten hanteren, nieuwe communicatievormen moeten introduceren.
En ondertussen boemelen we in de bus, omdat we geen deksel kunnen leggen op een vulkaantje in een land dat onze  spaarcenten ook al had  ingepikt. Je leert in zo’n bus wel relativeren...