Er zijn veel lieden die zich niet voorstellen als ze ergens binnenkomen, maar denken dat een fluisterend ‘hoei’ in een ruimte vol pratende mensen voldoende entree is. Mijn buurvrouw is zo’n mens. Het is een schat, maar zo verlegen als wat. Tot ik in de IT-business terecht kwam dacht ik dat zij het enige mens was dat zo onbeholpen een ruimte betrad. Nu weet ik dat er veel meer zijn.
Want ik was op J-Spring, op DevDays, bij Oracle-presentaties en vele andere happenings, waar grote aantallen IT-ers bij elkaar waren. Daar bestaat een heel groot deel van de bezoekers uit mensen die ieder contact met hun medemens lijken te ontwijken. Ze staan alleen aan een statafel een glaasje fris te drinken, dat ze schichtig om zich heen kijkend van een voor hen bedoeld blad hebben gegrist.
Ik voel dan altijd een uitdaging om juist zo iemand aan te spreken en te vragen of hij het naar de zin heeft. Grote kans dat de persoon in kwestie me vanuit zijn ooghoeken aankijkt en een antwoord mompelt dat lijkt op:
public static void main(String[] args) {
String[] array = {"Het", "is", "wel", "nuttig"};
List<String> list = Arrays.asList(array);
Iterator<String> iterator = list.iterator();
while (iterator.hasNext()) {
System.out.println(iterator.next());
Een aantal lezers van dit blad zal nu op een van de volgende manieren reageren:
1) Dat is toch een goed antwoord, of
2) Ik mis twee accolades.
En dat is allebei waar.
Ja, er lopen heel wat vreemde vogels rond in de IT. Niet allemaal zo heftig als de hierboven beschreven denkbeeldige persoon (ik zeg het er maar even bij...), maar er gaat geen beurs of congres voorbij of je treft er vele tientallen. Tobbend over de vraag wat de best practice is. Zich boos afsluitend als iemand op een Java-bijeenkomst voor de grap opmerkt dat C# toch eigenlijk veel functioneler is. Of deze ongelukkige een uur aan de praat houdt om hem van het tegendeel te overtuigen. Op de laptop zal hij ongetwijfeld hele knappe dingen doen, waar zijn baas echt heel blij mee is. En als zijn vriendin hem belt om te vragen of hij na het eten gezellig langskomt stemt hij daar blij mee in.
Daar staat hij dan om elf uur ‘s avonds op de stoep, omdat hij thuis eerst nog even ‘iets’ wilde uitwerken en pas om tien uur aan een broodje kaas en een cola toekwam. Zijn vriendin is zo boos dat ze hem niet meer wil binnenlaten. Niet begrijpend en teleurgesteld gaat hij maar weer naar huis. Eenmaal achter de laptop is hij het voorval snel vergeten. «