Het Oracle Application Development Framework (ADF) bestaat al jaren en is inmiddels geevolueerd tot een volwassen framework waarmee enterprise applicaties kunnen worden ontwikkeld. Desondanks is het framework bij veel ontwikkelaars nog onbekend. Aino Andriessen en Luc Bors laten je kennis maken met ADF en helpen vooroordelen over ADF de wereld uit.

Applicaties maken eindgebruikers en opdrachtgevers pas echt blij als ze niet alleen doen wat ze moeten doen - functioneel - maar dat ook een beetje vlot doen. Performance is het begrip dat we gebruiken als het gaat over dat non-functionele aspect van 'een beetje vlot' de taak verrichten. En heel vaak als we spreken over tekortschietende performance wordt het ook niet heel veel concreter dan 'het is niet snel genoeg'.

Jarenlang heeft de focus van Java vooral gelegen op het ontwikkelen van grote Enterprise applicaties met lompe applicatieservers en een enorme verzameling frameworks. In december 2008 werd de eerste versie van JavaFX vrijgegeven, met het doel om terrein terug te winnen op de desktop en in de browser. Ondertussen zijn we na een hobbelige weg bijna drie jaar verder en staat de release van JavaFX 2.0 gepland voor eind dit jaar. Wat mogen we ervan verwachten? Wat verandert er ten opzichte van wat we al kennen van JavaFX? Laten we eens kijken wat er al bekend is.

Als softwareontwikkelaar vind je het belangrijk om 'goede' code te schrijven. Maar wat is goede code? Wat maakt code slecht en wat maakt het goed? Vaak worden ontwerppatronen toegepast om generieke problemen op te lossen. Dit is echter niet altijd mogelijk. Er bestaat niet voor iedere situatie waar je tijdens het programmeren mee te maken krijgt een ontwerppatroon, maar wat doe je dan? Het boek 'Implementation Patterns' van Kent Beck beoogt de nodige hanvatten te bieden voor het schrijven van 'goede' code.

Je collega's uitdagen en laten zien dat je meer vakkennis hebt. Dat was voor Javanen de inzet van de 'Battle of the Guru's'. Op het hoofdkantoor van organisator Ordina mocht Martijn Kruithof de prijs in ontvangst nemen. Hij won een iPad en mag zich de eerste 'Masterguru' noemen.

De gelaagde architectuur biedt een manier om componenten overzichtelijk te structureren, maar schiet op een aantal andere gebieden ernstig tekort. Vooral wanneer schaalbaarheid en concurrency in een applicatie een rol spelen. CQRS is een architectuurpatroon dat zich richt op deze aspecten. In dit artikel benoem ik deze tekortkomingen en geef ik aan hoe CQRS deze adresseert.

Een heldere strategie en veel creativiteit liggen ten grondslag aan de software van goed draaiende ondernemingen. Vooral voor degene, die het moeten hebben van een sterke aanwezigheid op het internet. Bij bol.com is dat niet anders. De IT-afdeling van zo'n honderd ontwikkelaars heeft een dagtaak aan het up-to-date houden en innoveren van de techniek.

NoSQL is het nieuwe zwart. Ernstig in de mode. Misschien wordt NoSQL wel het nieuwe SOA. Ik hoop het niet, want dan moet iedereen het hebben. Dat zou enorm veel nodeloze complexiteit opleveren. Toch is er een merkbare opkomst van NoSQL en gerelateerde technologie. De vraag is: wanneer gebruik je dat? Wanneer gaan we voor NoSQL?

Het gebruik van een ORM-framework zoals Hibernate is de normaalste zaak van de wereld. Zeker met de opkomst van JPA zijn ORM's als Hibernate de facto standaard geworden in enterprise Java applicaties. Dit is uiteraard niet zonder reden: Hibernate maakt het mogelijk om redelijk complexe datamodellen op een productieve manier te ontsluiten. Tegelijkertijd kunnen we ons afvragen of het meest betreden pad ook altijd het beste is.

De laatste jaren lijken Google en Java steeds meer naar elkaar toe te groeien. Daarom is het interessant om het platform waarop een groot deel van Google's webapplicaties gebaseerd is te volgen: Google Web Toolkit (GWT). Met deze toolkit is het kort-door-de-bocht mogelijk om met Java code webapplicaties te bouwen die vervolgens gecompileerd worden naar Java Script. Voor diegene die willen weten wat GWT precies is, is er een handzaam boek uitgebracht: Essential GWT, geschreven door Dederico Kereki.